Nieuwsbrief nr. 4

Wat een leuke, spontane en lieve reacties krijgen wij op onze nieuwsbrieven. Deze wil ik graag met u delen. Tevens willen wij een beroep doen op U ! Als u leuke verhalen weet over onze tijd bij u als installateur, zou u deze dan met ons willen delen? Kleine anekdotes zijn zo welkom!! U kunt ze sturen naar info@michorius.com

Leuk mijn taart haal ik wel in Geesteren want mijn verwarming doet het prima huis lekker warm zeer te vreden.ga zo door ook toen het zo koud was de temperatuur goed

Heel interessant, Yvonne. Vooral het verhaal over je schoonvader. Goeie informatie. Heb het met belangstelling gelezen.🛀

Hallo Yvonne,

Leuk verhaal en mooie foto’s van Marinus.

groet M. koppelman

Hallo Yvonne en Pascal,

De beste wensen voor 2017!

Gefeliciteerd met het Jubileum.

Erg leuk om de geschiedenis van jullie bedrijf te lezen.

Groeten, Peter.

Fam. Michorius, van harte proficiat met jullie 50ste jaar, Dus goud…..dat is een felicitatie waard in deze tijd. Ik ken de naam van mijn toenmalige zwager H. Bergman uit Hengelo, die in 1970 de cv heeft laten aanleggen door de grondlegger van de firma. Ik wilde jullie dit toch even laten weten. Hopende op nog vele succesvolle jaren die komen gaan voor de fa. Michorius. Met vriendelijke groet F. Kamphuis.

Yvonne, Aller eerst de beste wensen. Proficiat met het 50 jaar bestaan, en wat een leuk verhaal Met vriendelijke groet,

Hans Tragter

Directeur

Hallo Pascal en Yvonne

Leuk om mijn broer Marinus te zien in zijn werk plunje wat was hij toen nog jong een jaar of 30.

Gr. Gerda Maathuis.

Hopelijk komt bij u de nieuwsbrief ook over en leest u onze geschiedenis met veel plezier. Over het wielrennen was veel te vertellen. Dit verhaal willen wij u dan ook niet onthouden. Gerrit Leferink een van de trouwe fietskameraden van Marinus Michorius. Hij neemt u mee in de verhalen van die mooie goeie ouwe tijd.

Gerrit Leferink

De Bierpolle van Haaksbergen

Over Marinus is wel het een en ander te vertellen, zegt Gerrit Leferink met een lach. Marinus Michorius en Gerrit leerden elkaar ongeveer in 1963 kennen. Marinus was nog maar 15 jaar, Gerrit was 3 jaar ouder. Drie jaar zijn ze intensief met elkaar opgetrokken. Hun gezamenlijke passie was het wielrennen. In de weekenden gingen ze ook geregeld samen op stap in de uitgaansgelegenheden in en rondom Haaksbergen. Centraal waar diverse bands speelden, waren populair in die tijd. In en rondom Haaksbergen stond Marinus bekend als De Bierpolle. Hij vergat ooit eens om een bidon met water mee te nemen. Hij vond zeer snel de oplossing. Een halve liter Grolsch polle ( gevuld met kraan water uiteraard ) op z’n fiets en de naam de Bierpolle was geboren. Gebak als krachtvoer Marinus werkte in die tijd in Hengelo bij een installatiebedrijf aan de Deldenerweg. s’ Morgens in alle vroegte ging hij op de wielrenner vanuit zijn huis (in Bentelo) naar Hengelo en s’avonds na het werk kwam hij naar Haaksbergen om te trainen op de rollerbank bij de familie Ter Avest. Hij had vaak niet eens wat gegeten, maar at hier of daar een broodje of er werd een doos gebak geregeld, vertelt Gerrit. Zijn oom en zijn neefjes woonden aan de overkant bij Ter Avest. Geregeld gaf hij zijn neefjes de opdracht: Haal er nog even een. Dan moesten ze naar Bakker Spikker of Heutink om een doos gebak te halen. Voor de training werd er dan volop gebak gegeten, lacht Gerrit.

Alles op de fiets

Auto’s reden er nauwelijks in die tijd en alles ging op de fiets. Zelfs wedstrijden in het westen en zuiden werden op de fiets bezocht. Rond 1964 zijn we een week lang weggeweest om allerlei wedstrijden te rijden, herinnert Gerrit zich. We gingen vrijdags op de fiets naar mijn oom in Amsterdam, daar konden we blijven slapen, de dag erna op zaterdag reden we het kampioenschap in Zandvoort, op maandag trokken we weer door naar Baarle Nassau, waar we sliepen in een jeugdherberg, woensdag reden we de Acht van Chaam en donderdag weer terug naar Haaksbergen. Marinus was ijzersterk. Gerrit: Marinus was niet zo groot, maar wel een zeer potig en sterk kereltje. Ik zat zelf overdag op kantoor, maar Marinus was de hele dag verwarming aan het aansluiten in bestaande huizen. Hij was echter niet altijd even handig op de fiets en daarom lag hij er nog wel eens naast, maar door zijn kracht kon hij dingen die een ander niet kon.

Veldrijden bij de amateurs

Tot 1965 reden Gerrit en Marinus in de zogenoemde nieuwelinge categorie, maar in de winter van 1965 -1966 gingen ze over naar de amateurs en moesten ze met de grote mannen mee. In die winter hebben we elke avond bij Ter Avest in de werkplaats op de hometrainer gereden om beter te worden, zodat we goed konden meekomen bij de amateurs, blikt Gerrit terug. In de winter werd veel aan veldwedstrijden meegedaan. Ik kon hard fietsen, zegt Gerrit, maar Marinus was ijzersterk. Hij kon enorm hard lopen met die korte pootjes en was in die tijd met crossen iedereen te snel af uit de regio. De mannen van Ten Thij Boomkamp? en zelfs Hennie Kuiper hadden moeite met hem. Hoe zwaarder het parcours hoe beter Marinus tot zijn recht kwam. Mooi zag het er allemaal niet uit, maar hij was een enorm krachtig mens.

Michorius in de grootste versnelling

Zijn brute kracht zat hem waarschijnlijk in de weg om de top te bereiken. Marinus was niet altijd even handig of dat leek zo. Tijdens de koers zat hij vaak in de voorhoede en knapte veel vuil werk op. Op het eind moest hij dan afhaken, dan was hij helemaal leeg. Of hij dat niet in de gaten had of wel is niet duidelijk, zegt Gerrit. Na afloop glunderde hij vaak en kon tot uren na de wedstrijd nog vertellen: zag je dat, Michorius in de grootste versnelling.