Nieuwsbrief nr. 3

Nu laten wij iemand anders aan het woord. Zoals in de vorige nieuwsbrief, hadden we beloofd om Henk ter Avest aan het woord te laten. Lees vooral tot het eind. Daar krijgt u nog een leuke aanbieding van EvoHome en de taart loopt ook gewoon nog even door. Veel lieve klanten hebben al heerlijk gesmuld van de taart. Zoals hieronder met o.a. de  Haaksbergse Revue Allo Jannao.

 

Haaksbergse Revue Allo Jannao vieren met ons hun 60ste  voorstelling en ons 50 jaar Jubileum.

Interview met Henk ter Avest

We halen herinneringen op met Henk ter Avest. In Haaksbergen en omstreken bekend van de sportzaak en de sportfietsen. Hoewel Henk in die tijd, we spreken over de jaren na 1960,  niet zelf fietste, was hij net als Marinus Michorius een echte wielerfanaat. Ook Henk heeft de nodige verhalen over Marinus. “Marinus, daar kun je een boek over schrijven”, lacht Henk.

Geen rooie cent

“Met Marinus hebben we van alles wel meegemaakt”, vertelt Henk ter Avest. Marinus was weinig georganiseerd en er was weinig structuur. Dat wat voor zijn voeten kwam, dat pakte hij aan. Het was geen vetpot in die tijd. Henk herinnert zich, dat hij in 1960  0,37 cent per uur verdiende. Er was geen rooie cent. “Thuis moest ik geld afgeven en dan kreeg ik een paar gulden zakgeld om de week mee door te komen”, herinnert Henk zich.

De sportzaak

Midden jaren ’70 is Henk een beetje begonnen met sponsoring van wielrensokken, broekjes en kleine accessoires. Op een dag zei hij tegen zijn vrouw:  “Er is hier helemaal geen sportzaak in Haaksbergen. Er zijn allerlei verenigingen en ik denk dat ik maar met een sportzaak begin”. Met mijn vrouw ben ik naar een beurs geweest in Amsterdam en voor 150 gulden aan sportartikelen gekocht. “Als dat maar goed gaat”, zei mijn vrouw. Het ging goed. Henk splitste de fietsenzaak en de sportzaak en kocht een pand in het centrum van Haaksbergen voor 90.000 gulden. Er volgde goede jaren en op een gegeven moment had Henk wel 5 man personeel.

Trainen in de werkplaats

In de winter trainde Marinus en andere wielrenners in de werkplaats van Ter Avest op de hometrainer.  Hoe meer water (zweet) er onder de fiets lag, hoe meer punten ze kregen en bij 10 overwinningen kregen ze een nieuwe fiets.

De fietsvereniging in Haaksbergen is in ’79 opgericht, maar in 1975 werd al met een man of 20 begonnen met fietsen. Op een dag zei Henk tegen de wielrenners: “we moeten eens wat meer orde scheppen, want er gebeuren veel te veel ongelukken. Leren hoe we kop op kop moeten rijden, links erlangs rijden en vervolgens invoegen. Maar Marinus trok zich er niets van aan en ging er rechts langs, over de stoep, over de berm en dan ging hij ertussen met als gevolg dat het hele spul weer op straat lag”, lacht Henk. “Marinus was heel onwies”.

De blikvanger

Henk herinnert zich nog een paar mooie anekdotes over Marinus. “Op een dag was ik op de fietsen Rai in Amsterdam. Zag ik daar een echt hele mooie nieuwe racefiets met wel 20 versnellingen. Schakelaars op het stuur, waar wij het nog allemaal op de buizen hadden. Super zag dat ding eruit. Ik dacht, vertelt Henk, die moet ik hebben. Die zet ik me dan mooi in de etalage en dan heb ik een mooie blikvanger. Fiets gekocht, in de etalage gezet, verlichting erbij en de jongens praatte er allemaal over en ze stonden allemaal kwijlend voor de etalage te kijken. In die tijd spaarden ze lege flessen om aan geld te komen en niemand had geld voor zo een fiets. Toen kwam Marinus. Hij bekeek zich die fiets en zei: “Henk dat is een mooie fiets. Ik geloof dat ik die maar metnem”. Henk zei: “weet je wel wat die fiets kost”. Ja, zei Marinus, ik heb nu toch geen geld en weg was Marinus, met de fiets. Ik heb hem ook een paar maanden niet weer gezien”. Typisch Marinus, hij liep er zo mee weg”, lacht Henk.

De ronde van Peize

Een ander mooi verhaal is de ronde van Peize. Henk: “Wij erheen met een ploegje en Marinus was helemaal gek en in topvorm. Hij reed die dag op kop en op een gegeven moment hoorde ik omroepen dat hij met nog een andere renner uit de bocht was gevlogen, de sloot in. Ik dacht nog, wat een pech, hij lag zo mooi op kop en nu is het helemaal voor niets”. Henk: “Een paar ronde later, lag hij weer op kop. Iedereen verbaasd en wij dachten dat het toch nog wel wat kon worden. “Toen 4 ronde voor het einde stapte Marinus af en zei tegen mij : “ Henk, ik heb onmeunige honger, dat wil ie ni weten. Zie je die koe daar? Ik kan wel een hap oet ziene bil bieten, zo een honger heb ik”. Ik zei tegen Marinus: “Ben ik daar voor helemaal naar het noorden gereden?”. De overwinning is die dag niet gerealiseerd.

Mooi te zien waar Michorius nu staat Henk herinnert zich Marinus als onwijs, maar ook als een eerlijke harde werker. Doe maar gewoon. Net als bij Henk werd geïnvesteerd in de zaak. Eerst geld verdienen en dan de rest. Wat Henk ook is bijgebleven is dat Truus hem op het rechte pad heeft gekregen en gehouden. Truus en Marinus waren tegenpolen, maar vulden elkaar ook goed aan. Bewondering heeft Henk ook hoe zij met haar gezin na het overlijden van Marinus verder is gegaan. “Enorm knap”, zegt Henk en mooi te zien, dat jullie een prachtig bedrijf hebben opgebouwd. 50 Jaar Michorius. Gefeliciteerd. Henk ter Avest